สองมือกร้าน..ด่างดำ..พ่อตรำตราก

สองมือกร้าน..ด่างดำ..พ่อตรำตราก

ทำงานหนัก..สักเพียงไร..ไม่พักบ่น
กลางแดดร้อน..หยาดเหงื่อผุด..สุดผ่อนปรน
จะหนาวฝน..ไม่สะท้าน..ท่านทำงาน

เส้นเอ็นที่..ผุดทั่วร่าง..ช่างน่าคิด
ตราปชีวิต..พ่อฟันฝ่า..น่าสงสาร
เพื่อลูกรัก..จักเติบใหญ่..ได้สำราญ
เสริมรากฐาน..อนาตด..สู้หมดใจ

ตักของพ่อ..ลูกหนุนซบ..ช่างอบอุ่น
ลูกเคยคุ้น..หนุนเล่น..เป็นนิสัย
เล่านิทาน..ก่อนนอนปลอบ"..ลูกชอบใจ"
ไม่เหมือนใคร..แม้นานเนาว์..เฝ้าจดจำ

อรุณรุ่ง..พ่อเคยปลุก..ให้ลุกตื่น
เช้าสดชื่น.."ใส่บาตรพระ"..อุราฉ่ำ
พ่อสั่งสอน..จริยา..มีค่าล้ำ
คุณธรรม..พ่อปลูกฝัง..ยังไม่เลือน

หยาดเหงื่อหยด..ทั้งชีวิต..ดวงจิตพ่อ
เพื่อลูกรัก..สร้างต่อ..ก่อให้เหมือน
ทุกความหมาย..มีค่าล้ำ..พ่อย้ำเตือน
จะกี่เดือน..กี่ปี..มีหลักการณ์

แต่วันนี้..ลูกลุกตื่น..สะอื้นไห้
ไม่มีใคร.."ย้ำปลุกเตือน"..เหมือนเคยผ่าน
พ่อจากลูก..ไปแล้ว..ตลอดกาล
ทิ้งหลักการณ์..ให้ลูกรัก..คอยถักทอ...

ประพันธ์โดย....

กุหลาบขาว

______________________________________________________________________
ที่มา : http://poem.mthai.com/view/7111  
ภาพประกอบจากอินเตอร์เนต